Zoals alle OA tradities, zijn de elfde en twaalfde traditie ontstaan uit de ervaring van Anonieme Alcoholisten. In het begin dachten de grondleggers dat het verbreken van publieke anonimiteit de AA gemeenschap kon helpen, in het bijzonder als de publiciteit beroemde personen betrof die ook herstellende alcoholisten waren.

Toen andere AA'ers deze voorbeelden gingen volgen, werd al snel duidelijk dat het verbreken van anonimiteit een bedreiging was voor het voortbestaan van de gemeenschap. Sommigen verbraken hun anonimiteit als hulp bij het uitdragen van de boodschap, terwijl anderen hun herstelverhalen gebruikten voor persoonlijk voordeel.

Geen woordvoerders
Zowel het welzijn van Anonieme Overeters als dat van AA hangt af van een unanieme toepassing van het anonimiteitsprincipe. "Maar", kan je protesteren, "ik heb niets te verbergen. Televisie is een visueel medium en nieuwkomers zullen zich aangetrokken voelen door mijn gewichtsverlies. Daarnaast zal het mijn programma geen kwaad doen, ik heb al jaren onthouding en het maakt mij niets uit wie weet dat ik een OA-lid ben." Dit mag allemaal waar zijn, maar wat als anderen naar voren kwamen en jouw voorbeeld volgden? Stel je voor dat zij zouden gaan wedijveren om publiciteit en financiële beloning?

Als zij weer terugvallen in het dwangmatig eten dan is de publieke indruk van AO eerder een van "luidruchtige mislukkingen" dan van 'stille successen". Wij weten dat dat niet de fout is van het OA-programma, maar het publiek weet dat niet. Mensen die zichzelf identificeren als OA-leden worden vanzelfsprekend gezien als woordvoerders van ons programma.

Richtlijnen
Een punt dat vaak over het hoofd wordt gezien is dat de naam van onze gemeenschap "Anonieme Overeters" is. Een persoonlijke identificatie op het publieke niveau maakt deze naam tot een farce. "Ja", zou je kunnen zeggen, "maar ik gebruikte mijn achternaam niet tijdens dat televisie-interview. Ik dacht dat dat genoeg was!" Dit is een bekend misverstand. Wanneer je verwacht te worden ondervraagd voor een krantenartikel of een radio- of televisieuitzending, ga dan bij jezelf na, "Ben ik van plan om te zeggen dat ik lid ben van OA?" Als dat zo is dan is het antwoord duidelijk; geen gezichten en geen achternamen. Wanneer jij jezelf niet een OA-lid noemt (zelfs al zeg je dat je een dwangmatig eter bent), dan ben je vrij om je hele naam te gebruiken en met je gezicht voor de camera of in de krant te komen.

Deze richtlijnen gelden ook voor schrijvers uit OA . Als zij zeggen dat zij lid zijn van OA dan is hun keuze voor het onderschrift: (1) voornaam en initiaal, (2) "anoniem" en (3) een verzonnen naam (waarbij vermeld wordt dat hiervan gebruik is gemaakt). Wie over zijn eetprobeem en het herstel daarvan schrijft zonder de naam van OA te gebruiken, kan dat doen onder zijn eigen naam.

In het omgaan met de media, maken wij soms de fout te veronderstellen dat de ondervragers bekend zijn met onze traditie van anonimiteit. Er zijn echter maar weinig media-vaklieden die meer dan oppervlakkige kennis hebben over OA. Het is onze taak om onze traditie van anonimiteit uit te leggen en hun te vragen ons te helpen om onze anonimiteit te beschermen. Ons individuele herstel, alsmede de groepseenheid en doeltreffendheid, zijn afhankelijk van de handhaving van anonimiteit in de publieke media. Door het opofferen van onze eigen ego's voor het welzijn van de groep verzekeren wij dat Anonieme Overeters een sterke en liefdevolle ondersteuning zal blijven voor ons allemaal.

OA of AO?
Binnen het eigen taalgebied kan de naam Overeaters Anonymous vertaald worden naar de eigen taal. In Nederland heet onze gemeenschap daarom Anonieme Overeters. Voor de herkenbaarheid echter is de afkorting van Overeaters Anonymous over ter wereld OA. Hiermee wordt voorkomen dat deze in bijvoorbeeld Frankrijk OC wordt (Outre-mangeurs compulsives) of in Finland AY (Anonyymit Ylensyöjät).