Dit is het verhaal van het ontstaan van de Anonieme Overeters in de VS, in 1960, opgetekend uit de mond van oprichtster Rozanne S.

Het was het begin van het nieuwe jaar. De datum was 19 januari 1960 - en dit nieuwe jaar was speciaal, omdat het het begin was van een schitterend nieuw leven, voor mij en vele anderen. We waren die avond met zijn drieen, in een kleine woonkamer: Jo S., Bernice K. en ikzelf. We hielden de eerste bijeenkomst ven een net geboren groep die we Anonieme Overeters noemden. Terwijl de avond ten einde liep, wisten we dat we voor het eerst iets hadden gevonden dat ons werkelijk hoop op herstel gaf van onze gezamenlijke ziekte, dwangmatig eten.

OA was een jaar in oprichting geweest. Het idee had zich in januari 1959 voorgedaan, toen ik een gokvriend naar Gambler Anonymous in Los Angeles, California, had gebracht. Terwijl ik naar de mensen op die GA bijeenkomst luisterde, realiseerde ik dat ik niet langer alleen was. Ik ontdekte dat de gevoelens van ontoereikendheid, angst en zelfmedelijden, waarvan ik dacht dat die alleen mij toebehoorden, werden gedeeld met de rest van de wereld - en hier was de plaats waar ze niet bang waren erover te praten. Belangrijker, door de twaalf stappen van Anonieme Alcoholisten hadden ze een manier gevonden om hun ziekte tot staan te brengen!

Een tijdje heb ik geprobeerd zo'n groep te vinden voor voor dwangmatige eters zoals ik, maar tegen het eind van de maand december realiseerde ik me dat er niet zo'n groep bestond In wanhoop ging ik nog eens terug naar GA, vastbesloten met iemand anders terug te komen met wie ik het twaalf stappen herstelprograam kon werken. Dus zodoende waren wij met drieen op die belangrijke 19e januari, waar we onze ervaring, kracht en hoop op herstel deelden.

In april 1960 sloot Barbara S. zich aan bij onze kleine groep, een andere dwangmatig eter die jaren had geleden; ook zij hoopte een antwoord voor haarzelf te vinden. Tegen die tijd was Bernice vertrokken en waren het Barbara, Jo en ik die de bijeenkomsten gaande hielden. Die hele lente en zomer ontmoetten we elkaar elke week. Soms waren met maar met zijn drieën, soms waren er acht of tien anderen.

Tegen november verloor Barbara nog steeds gestaag gewicht, Jo was van 197 naar 109 pond gegaan en ik woor 117 pond (van oorspron 161). Op 1 november 1960 werden Barbara en ik (Jo was naar een andere staat verhuisd) geinterviewd door Paul Coates in zijn televisieprogramma. We hoopten op een bescheiden reactie, maar tot onze verbazing resulteerde dat interview in een stroom van 500 brieven. Anonieme Overeters was nu werkelijk op weg.

De jaren die volgden waren spannend. Er waren tijden van hoop en tijden van wanhoop, tijden van eenheid en ook van conflict. Onze eerste OA gids, die we trots publiceerden op 29 juli 1962, bestond uit tien bijeenkomstplaatsen. Onze eerste nationale conferentie, die op 11 augustus 1962 werd gehouden, gaf ons een stabiele basis waarop we samen konden groeien.

In het voorjaar van 1965 zond een dankbaar OA-lid haar verhaal en ons postbusnummer naar "Dear Abby", een columniste van de krant. Het verschijnen van dit nummer resulteerde in een stortvloed van 7000 brieven, en het bleek een waar omslagpunt in onze pogingen andere dwangmatige eters te helpen. Dit is de geschiedenis van het ontstaan van meer dan 7000 groepen wereldwijd uit die eerste groep in Los Angeles in november 1960.